معمولاً شیره بسیارى از گل‏ها تلخ است ؛ اما زنبور عسل، آن را به عسل شیرین تبدیل مى‏كند :

«وَ أَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ»۱.
و پروردگار تو به زنبور عسل الهام كرد.

خداوند مى‏گوید : باطن زنبور، به وحى من وصل است. چون در بهار، با زنبور سخن مى‏گویم و او را هدایت مى‏كنم:

«أَنِ اتَّخِذِى مِنَ الْجِبَالِ بُیُوتاً وَ مِنَ الشَّجَرِ وَ مِمَّا یَعْرِشُونَ * ثُمَّ كُلِى مِن كُلِّ الَّثمَرَ تِ»۲.
از كوه‏ها و درختان و آن چه [ از دار بست‏هایى ] كه [ مردم ] بر مى‏افرازند ، براى خود، خانه‏هایى برگیر . آن گاه از همه محصولات و میوه‏ها بخور .

خداوند مى‏گوید : من چهار مطلب را به زنبور مى‏گویم : نخست در دل كوه‏ها و روى درخت‏هاى بلند لانه درست كن. كار لانه‏سازى را كه به پایان بردى، بر روى گیاهان بنشین و از شیره آن‏ها بخور. این شیره، گاهى تلخ است ؛ ولى زنبور به دنبال وحى پروردگار، این شیره تلخ را مى‏خورد ؛ چون از دستور پروردگارش اطاعت مى‏كند. آن گاه خداوند مى‏فرماید :

«یَخْرُجُ مِن بُطُونِهَا شَرَابٌ مُّخْتَلِفٌ أَلْوَ نُهُ فِیهِ شِفَاءٌ لِّلنَّاسِ»۳.
از شكم آنها [ شهدى ] نوشیدنى با رنگ‏هاى گوناگون بیرون مى‏آید كه در آن، درمانى براى مردم است .

این آشامیدنى، به گونه‏اى است كه میكروب به آن راه ندارد. عسل خالص و سالمى كه زنبورش غذاى مصنوعى نخورده باشد و از طبیعت غذا گرفته باشد، اگر هزار سال هم بماند، فاسد نمى‏شود.

زنبور این تلخى را تحمل مى‏كند ؛ ولى نتیجه این تلخى، شیرین‏ترین و زیباترین ماده غذایى عالم است. امیرالمؤمنین علیه السلام مى‏فرماید : در دنیا هیچ ماده غذایى‏اى، شیرین‏تر از عسل وجود ندارد.

۱ . نحل (16) : 68.
۲ . نحل (16) : 68 ـ 69.

۳ . نحل (16) : 69.