امام صادق (علیه السلام) فرمود :

 

مَنْ ذُكِرَ الْحُسَیْنُ عِنْدَهُ فَخَرَجَ مِنْ عَیْنِهِ مِنَ الدُّمُوعِ مِقْدارُ جُناحِ ذُباب كانَ ثَوابه عَلىَ اللّهِ عَزَّ وَجَلْ وَلَمْ یَرْضَ لَهُ بِدُونِ الْجَنَّةِ.

آن كه حسین را نزد او یاد كنند ، از دیدگانش به اندازه بال مگس اشك بیاید ثوابش بر خداوند عزّ و جل است ، و كمتر از بهشت براى او رضایت نمى دهد .

راوى مى گوید : امام صادق (علیه السلام) فرمود :

 

. . . مَنْ اَنْشَدَ فِى الْحُسَیْنِ بِیْتاً فَبَكى وَاَظُنُّهُ قالَ اَوْ تَباكى فَلَهُ الْجَنَّةُ .

آن كه براى حسین (علیه السلام) شعرى بگوید ، پس گریه كند ، و گمان كنم حضرت فرمود یا خود را شبیه گریه كننده سازد ، مزدش بهشت است .